آن‌كه منافع آن به او منتقل گردد و لازمهء آن در صورت اطلاق اين است كه ساكن كردن كسى كه عادتاً در سكونت همراه او است مانند اهل و اولاد و خدمتگزار و دايهء فرزند و ميهمان‌هايش ، بلكه و همچنين چهارپايان او در صورتى كه جايى براى آن‌ها آماده باشد ، جايز است و ساكن كردن غير اين‌ها جايز نيست مگر اينكه آن را شرط كند يا مالك رضايت داشته باشد و اجاره و عاريه دادن مسكن برايش جايز نيست و اين حق به مردن ساكن ارث برده مىشود ، يا مقتضاى آن يك قسم اباحهء لازمى است و لازمهء آن مانند احتمال دوم است مگر در ارث بردن ، كه لازمهء احتمال سوم ارث نبردن است ؟ و شايد اولى ، خصوصاً در مثل « سكناى خانه مال تو است » و همچنين در عمرى و رقبى ، اقرب باشد و در عين حال مسأله خالى از اشكال نيست . مسأله 9 - هر چيزى كه وقف آن صحيح است ، عمرى قرار دادن آن هم صحيح مىباشد از قبيل مزرعه و حيوان و اثاث و غير اين‌ها . و ظاهراً رقبى در حكم عمرى است ؛ پس در جايى كه وقف صحيح است ، صحيح مىباشد . و اما سكنى ، اختصاص به مسكن‌ها دارد . صدقه نصوص زيادى بر استحباب صدقه و تشويق بر آن مخصوصاً در وقت‌هاى خاصى مانند جمعه و عرفه و ماه رمضان و بر طوايف مخصوصى مانند همسايه‌ها و ارحام وارد شده است ، حتى در حديث وارد شده است : « صدقه به ديگران روا نيست در حالى كه خويشاوند محتاج باشد » . و از حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم است كه : « به درستى خدايى كه غير از او خدايى نيست ، هرآينه با صدقه ، بيمارى و ورم و آتش‌سوزى و غرق شدن و ويرانى و ديوانگى - و هفتاد باب از بدى را شمرد - دفع مىكند » . و وارد شده است كه : « شروع در روز با صدقه ، نحوست روز ، و شروع شب با آن ، نحوست شب را دفع مىكند » . و « صدقه در شب غضب ربّ را خاموش مىكند و گناه بزرگ را نابود مىنمايد و حساب را آسان مىكند . و صدقه در روز ، مال و عمر را زياد مىكند » . و « بر شيطان چيزى سنگين‌تر از صدقه بر مؤمن نمىباشد و صدقه قبل از آن‌كه به دست بنده برسد ، به دست خداى متعال مىرسد » . و از على بن الحسين عليهما السلام است كه : « دستش را وقت صدقه مىبوسيد ، به او گفته